USA 2009: Vliegtuigen in Tucson



New Age mensen beweren dat er rond Sedona vortices zijn die bepaalde krachten hebben.


Het blijft vreemd zulke rode kleuren in het landschap te zien.


Dicht bij de grens met Mexico ligt Tucson (spreek uit toe-sun), Arizona, waar het Pima Air & Space Museum is gevestigd. Dit museum is met 275 vliegtuigen een van de grootste luchtvaartmusea in de wereld. Zo hebben ze het kleinste vliegtuig ter wereld, de Bumblebee.


Een van de pronkstukken is het supersonische SR-71 Blackbird verkenningsvliegtuig dat vele records op zijn naam heeft staan. In 1999 vloog dit type vliegtuig voor het laatst, maar de Amerikaanse luchtmacht heeft nooit verteld waardoor het vervangen was.


De cockpit van de SR-71. New York naar Londen doet hij in 1 uur, 55 minuten en 42 minuten. Waar kan ik tekenen?


Een van de Air Force One vliegtuigen waar presidenten in vlogen.


Kleurrijke "nose art" op een B-24J Liberator.


Soms fotografeer ik vliegtuigen omdat ik ze mooi of apart vind. Hier een C-47 transportvliegtuig, dat The Whale werd genoemd.


Vele gevechtsvliegtuigen op een rijtje.


Het museum heeft 3 B-52 bommenwerpers staan van verschillende typen. De Amerikaanse luchtmacht zegt de B-52s tot in 2040 te willen gebruiken. Dan zou het vliegtuigtype 80 jaar oud zijn.


Een KC-97 tankvliegtuig.


Een C-124 Globemaster kon 200 mensen vervoeren.


Een van NASA's Vomit Comet's die gebruikt werden voor gewichtloosheids-trainingen.


Een Super Guppy van NASA, waarmee onder andere delen van de Saturnus V vervoerd werden.


Een Gulfstream 2 waarmee NASA astronauten trainden voor het landen van de space shuttle.


Een Sikorsky VH-34C helicopter dat heeft gediend in de presidentiŽle helicoptervloot.


Deze Poolse Mig komt mij bekend voor. Een dergelijk toestel stond ook voor lange tijd op een werf in Bergschenhoek.


Arizona kent heel bijzondere cactussen, maar deze slaat alles.


De Martin PBM-5A Mariner, een vliegboot van de Amerikaanse luchtmacht.


Ik vind het gewoon een heel gaaf ding.


Iemand van het museum vertelde me dat de vroegere versie geen landingsgestel had. Alleen iemand aan de top had bedacht dat het vliegtuig ook op land moest kunnen landen. De piloten vonden het maar niets. Door de plek die het neuswiel innam, raakten zij hun keuken kwijt. Hier zie je hoe de kollosale wielen achter in moesten klappen in het vliegtuig.


Deze vliegboot van de Sovjets had ik ook wel eens willen zien.


Van dit vliegtuig bestaan er maar drie. De Boeing YC-14 was de opvolger van de Hercules. Maar later besloot men dat de Hercules nog voldeed en productie werd nooit gestart. Het moet er wel cool uitgezien hebben met die kollosale motoren.


NASA gebruikt deze WB-57 vliegtuigen nog steeds. Onder andere voor onderzoek van de hoge atmosfeer, maar ook werden shuttles tijdens hun re-entry gevolgd door een WB-57.


Het Pima Air & Space Museum heeft ook veteranen rondlopen. Zo sprak ik een tijdje met Bill, die als radar bombadier had gevlogen op de B-29 boven Japan. Op nachtvluchten moest hij de radar waarnemen en correcties doorgeven aan de piloot, zodat ze het doelwit konden raken. Na 1945 ging hij schoenen verkopen.


Alles glimt aan de B-29 van Pima Air & Space Museum.





Valid XHTML 1.0 Strict Valid CSS