Rondzwerven in Venetië
Italië: Naar Venetië
Na een regenachtige nacht
Ik moet zeggen dat ik voor het meeste op deze vakantie geluk gehad heb met het weer in
tijdens het ontbijt. ´s Nachts regende het voor lange tijden aan een stuk. Zo ik
nog twijfels had of mijn zeven jaar oude tent nog waterdicht was, dan was het nu bevestigd.
Na het ontbijt ging ik naar de haven van Punta Sabbioni, waar de veerboot zou vertrekken
naar de stad.
De veerboot brengt je op korte afstand van alle atracties van Venetië. Je kunt vrijwel
onmiddelijk beginnen met fotograferen. Ik moest wennen aan de drukte. De eerste dag leek
Venetië wel een themapark dat tussen de elfde en twintigste eeuw gebouwd is.
Koud van de veerboot loop je in no time langs dit plaatje als je richting Piazza
San Marco loopt. Het is Ponte Dei Sospiri, de brug der zuchten. Vroeger zo genoemd
omdat hier gevangenen naar de kerkers werden gebracht.
Je zou bijna struikelen over de gondolas, als ze niet in het water lagen.
De campanille is 1902 ineengestort en daarna weer steen voor steen opgebouwd.
Piazza San Marco met de basiliek en de campanile. Elke dag overstroomt dit plein
met het zoute water uit de lagune. Eigenlijk ongelofelijk dat elke dag zout water
tegen een bijna duizendjarige basiliek aanklotst en dat hij nog staat.
De evangelist Markus (San Marco) is begraven in de basiliek van Venetië. Hij was
eigenlijk overleden in Alexandrië, maar in 828 besloten Venetiëers dat ze
een betere heilige nodig hadden. Markus werd opgegraven, meegenomen en hier begraven.
De gevleugelde leeuw eronder is het symbool van de evangelist en je ziet hem werkelijk
overal.
Het Grand Canal vanaf de Ponte di Rialto.
Venetië: echt mooie gondolas, heerlijke gelateria en overal derderangs eten.
Je moet er geweest zijn.
Het is toch bijzonder: ze zijn echt, ze zijn mooi en er is er geeneen van plastic
(dat denk ik tenminste). En je kunt ze vanaf bijna elke brug bewonderen.
Al zwervend door Venetië kom je soms op doodlopende steegjes uit. Een kaart
is in dit labyrint misschien aan te bevelen.
